Heerlijke onvoorspelbare wereld

Ik groeide op in een warm nest met duidelijke kaders. Ik leerde dat je niet mocht liegen en dat vliegen iets was voor rijke mensen, ik leerde zwemmen en mijn veters strikken, deed mijn eerste en plechtige communie, kreeg bijles wiskunde en een beugel die rechtzette wat krom was.
Behalve ikzelf veranderde er niet veel: mijn ouders voedden mij op met het verhaal en de waarheid waarmee ze zelf waren opgevoed, en ik werd zorgeloos voorbereid voor de klaar en duidelijke wereld die zij kenden. Ik leerde wat de bedoeling was, zij kenden haar al.

Toen ik groot was waren sommige dingen al veranderd. Vliegen was betaalbaar geworden, dus boekte ook ik een vliegticket - heen, en terug. Ik bepaalde maanden van tevoren dat ik op een bepaalde dag om een bepaald tijdstip vanaf een bepaalde luchthaven ergens aan de andere kant van de wereld het vliegtuig terug naar huis zou nemen, en het gebeurde precies zoals van tevoren voorspeld en bedoeld - op een kleine vertraging na, die ik vreemd vond maar waarmee ik kon leven.

Met de tijd die vorderde bleken er nog dingen die ik geleerd had anders te zijn dan ik dacht, en steeds meer leek het verhaal waar ik in zat niet meer te stroken met hetgene waarop ik was voorbereid - en hoewel sommigen nog steeds hetzelfde verhaal bleven vertellen werd het heter en heter onder onze voeten, en bleken veel dingen toch niet zo klaar en duidelijk te zijn als werd verteld.

Het leek wel een voorbode. Een paar maanden geleden stak een ‘klein griepje’ een dikke stok in ons (al tamelijk vierkant) draaiende wiel. Het verhaal van voorspelbaarheid werd in één keer van tafel geveegd - sneller en met een grotere impact dan wie dan ook ooit had kunnen denken.
Inschattingsfoutje.

Voorspelbaarheid is in crisis. Wat we eigenlijk altijd al wisten maar het liefst wilden ontkennen - namelijk dat je niet echt kan weten wat er volgende week gebeurt, was nog nooit zo voelbaar.
Nu ik zelf een kind ga krijgen ben ik in de war, omdat ik niet meer weet welk verhaal ik moet vertellen, en op welke wereld ik mijn kind moet voorbereiden. Want hoe bereid je iemand voor op iets wat totaal niet te voorspellen is?

Ik doe een poging: niet.
De onvoorspelbaarheid van de toekomst is van een optimistische kant bekeken een horizon van kansen en mogelijkheden. Door je over te geven aan het niet weten openbaart zich een hele nieuwe wereld. When nothing is sure, everything is possible.

 

Deze tekst verscheen op 8 juli 2020 in De Standaard Avond.