Verbinding of verharding

Volgens jeugdwerkorganisatie Jes is onze publieke ruimte vooral ingericht op maat van jongens, en worden meisjes naarmate onze kinderen ouder worden steeds minder zichtbaar aanwezig in het straatbeeld. Ik had er nog nooit zo bij stilgestaan, maar ik ben natuurlijk een man die zich onwillekeurig waarschijnlijk sneller identificeert met spelende jongens dan met meisjes. En inderdaad, het lijkt te kloppen: ook op het pleintje voor mijn eigen deur zijn het vooral jongens die de scepter zwaaien. Jes pleit ervoor om meisjes een grotere stem te geven in het ontwerpen van de publieke ruimte, om zo tot een inrichting te komen die de ruimte voor hen aantrekkelijker maakt.

In april laatstleden, ongeveer een maand na uitbraak van de coronacrisis verscheen er een artikel dat kopte: 'In the world’s fight against coronavirus, female leaders show the way' - vergezeld door een foto van de vrouwelijke politieke leiders van Taiwan, Duitsland, Nieuw-Zeeland en Denemarken. Het beleid van veel van hun mannelijke collega's stak - en steekt - er grauw bij af.

Zou het kunnen dat er een verband is tussen verharding en mannelijkheid?
Enerzijds verharding op grote schaal in de betekenis van 'genadeloos hard beleid voeren', anderzijds verharding op kleine Vlaamse schaal als in 'uitbreiding van de betonplaat'? Er zijn het voorbije jaar in wat rest van ons piepkleine Vlaanderen elke dag zeven hectaren open ruimte onder het beton verdwenen. In een tijd van klimaatopwarming, waarin water steeds schaarser wordt en de bodem aan een recordsnelheid uitdroogt blijft de betonstop uit en verdwijnen nog steeds bossen voor de uitbreiding van industriezones. Dat is niet echt vriendelijk, sociaal, verbindend beleid te noemen.

Ik denk aan een filmpje uit 2019, waarin de Nieuw-Zeelandse premier Jacinda Ardern geestig, trots en aan een ijzingwekkend hoog tempo op een rijtje zet wat haar regering in haar eerste ambtsperiode heeft bewerkstelligt. Ik herinner me dat zowat al haar doelen en de acties die ze eraan koppelde acties van solidariteit en verbinding waren - empathisch, sociaal, en gespeend van elk cynisme.

Zou je de conclusie van Jes over meisjes en hun stem in de publieke ruimte kunnen doortrekken?
Zou het kunnen dat een ruimte die bedacht en georganiseerd wordt door een mannelijk brein eerder geasfalteerd wordt, met meer focus op wat efficiƫnt en winstgevend is?

Ik denk dat het goed zou zijn als we niet alleen meisjes, maar vrouwen in het algemeen een grotere stem geven als het gaat over de schaarse ruimte die ons samen rest. Vlaanderen snakt naar groene, gezonde publieke plekken waar het goed toeven is. Waar onze kinderen zonder zorgen kunnen buiten spelen, zonder dat de lucht die ze inademen hen ziek maakt. Ik denk dat we empathische, daadkrachtige vrouwen nodig hebben om dat duidelijk te maken aan ceo’s die in onze achtertuin een vervuilend bedrijf leiden.

 

Deze tekst verscheen op 7 juli 2020 in De Standaard Avond.